Een groot cliché, maar toch zo waar...
Op 5 juni werd de jongste telg van ons gezinnetje al 1 jaar oud. Amaai, het lijkt nog maar net geleden dat het zo'n mini-mannetje was.
Tot nu toe lachte ik altijd met al die blogmadammen die tot een kot in de nacht nog aan een creatie bezig waren. Maar met schroom moet ik nu bekennen dat ik het virus ook te pakken heb.
Op woensdagavond 4juni rond 22.30 schoot het me ineens te binnen dat Plientje (want dat is haar naam) nog geen kroontje had om op te zetten... Dat kan toch niet! Een mama die naait en dan geen zelfgemaakt kroontje op je hoofd...
Dus, trok ik mijn bak vol met stofjes uit het berghok en zocht naar een stofje waar ik een leuke kroon uit kon maken. (nu zo veel stofjes heb ik niet, dus de keuze was snel gemaakt)
De vriend keek vanuit de zetel met een bezorgde blik zo van: "Wat is die nu van plan?" en "Ze denkt toch niet dat ik ook ga wakker blijven he?"
Ik stelde hem gerust en deed naarstig (klinkt leuk vind ik) verder.
Tegen 00.30 was hij klaar en keek ik er vol trots naar.
En toen doemde de vraag bij me op: "Gaat ze dat wel willen opzetten?"
Of het me lukte om dochterlief de kroon op te zetten en hem te laten opstaan lezen jullie in mijn volgende berichtje :-)
Hoe mijn kroon er uit zag? Wel dat kunnen jullie hieronder al eens bekijken.
